Peter Potter
Er stroomt een waterval in Antarctica die eruitziet alsof er iemand is doodgebloed op de gletsjer. Vijf verdiepingen hoog, felrood, midden in een spierwit landschap. Onderzoekers dachten decennialang dat het door rode algen kwam. Fout. Het klopt van geen kant, en juist daarom is het zo heerlijk.
Wij zijn nogal verzot op momenten waarop de natuur zich gedraagt als een slecht bewerkte foto. Niet de brave regenboog of een mooie zonsondergang, maar de dingen die je brein weigeren te accepteren. Hieronder de vijf verschijnselen die volgens ons het hardst kortsluiten, en wat er eigenlijk gebeurt.
Blood Falls: ijzer dat roest zodra het de lucht raakt
Blood Falls in Antarctica druppelt uit de Taylor-gletsjer. Het water komt uit een meer dat al zo’n twee miljoen jaar onder het ijs zit opgesloten. Geen zonlicht, geen zuurstof, wel bakken zout en heel veel opgelost ijzer.
Zodra dat oeroude pekelwater aan de oppervlakte komt en de lucht raakt, oxideert het ijzer. Het roest, precies zoals een oud hek in de regen. En roest is rood. Vandaar de bloedkleur die de ontdekker in 1911, geoloog Griffith Taylor, zo van slag bracht.
Wat het pas echt vreemd maakt: onder in dat afgesloten meer leven microben. Zonder licht, zonder zuurstof, teruggetrokken van de rest van de aarde sinds er nog mammoeten liepen. Ze halen hun energie uit ijzer en zwavel. Als er ergens buitenaards leven zou kunnen zitten, op een ijsmaan van Jupiter bijvoorbeeld, dan lijkt het waarschijnlijk hierop.
De wandelende stenen van Death Valley
In een uitgedroogde meerbodem in Californië, Racetrack Playa, liggen stenen. Sommige wegen ruim 300 kilo. En ze bewegen. Achter elke steen loopt een spoor door de gebarsten modder, soms honderden meters lang, met bochten en al. Niemand heeft er ooit één zien schuiven.
Comments
Loading…